Van mijn voornemen om vaker wat te schrijven komt weinig van terecht. (schaam) En het is niet eens zo dat ik niets te vertellen had maar nu heb ik tijd en zin dus komt tie…

We moeten even terug naar 1 februari… Harry komt uit het werk (mank) en hield de ene arm met de andere krampachtig vast. "Kun jij even vragen of we nog bij de huisarts langs kunnen komen?"

Hij was dus op 60 meter hoogte op een steiger in een trapgat gestapt. Nou zijn die trapgaten gelukkig niet groot dus 1 been stapt in het gat, de knie van het been dat nog wel op het steiger staat klapt dubbel en daarmee maakt ook zijn voet een rare (onnatuurlijke) beweging. Met zijn linkerarm vangt hij zich op en met die beweging raakt zijn schouder uit de kom.

De arm heeft hij zelf weer in de kom gekregen maar deed nu verschrikkelijk zeer, de huisarts vreesde dan ook voor een armbreuk en stuurde hem naar de Spoedeisende Hulp voor foto’s. Op weg naar het ziekenhuis begon hij ook last te krijgen van zijn dubbel geklapte voet. De foto’s van de arm wezen uit dat er niets gebroken was en de dokter bestrafte hem zelfs dat hij zelf zijn arm weer in de kom heeft geduwd omdat er de mogelijkheid ontstaat dat er een spiertje oid mee in floept. Daar had hij natuurlijk nooit aan gedacht dat zoiets kon gebeuren maar ja, gelukkig zag alles er verder goed uit. De voet werd nog bekeken en deze bleek zwaar gekneusd te zijn. Thuisgekomen ploft "de man die nooit ziek is" moedeloos op de bank.

Na een paar dagen belt Harry zijn uitvoeder op om te zeggen dat hij het wel weer voorzichtig wil komen proberen… deze verklaart hem voor gek en zegt dat hij momenteel niets kan doen omdat ze net met zware natuursteenblokken aan de gang gingen.

Weer een week kruipt voorbij, hij krijgt een oproep van arbodienst, hij mag de week daarop op controle komen. De man zegt dat hij nog niet MAG werken omdat dat "het genezingsproces belemmerd." Hij moet 19 maart pas weer op controle !!! Ondertussen ben ik het ook een beetje zat. We drinken de hele dag koffie, we hebben vrijwel de gehele olypische spelen (live) gezien en ik raak mijn dagelijkse routine een beetje kwijt.

Omdat de pijn vooral aan de enkel aanhoud is hij vandaag weer langs de huisarts geweest… er zit nog een flink hematoom en vermoedelijk is er een botsplintertje af. Hij zou foto’s mogen maken als hij dat wilde maar het zou geen aanleiding zijn tot een ingreep. Haar advies om het nog maar een week aan te kijken en indien nodig volgende week maar weer terug te komen. Gelukkig is hij wel mobiel genoeg om mijn boodschappen weer te kunnen doen

En verder… Sanne wordt op 18 maart 18 jaar. Op zich natuurlijk een heugelijk feit zei het niet dat ze haar eigen zorgverzekering moet betalen, de kinderbijslag stopt, ik (wettelijk gezien)geen inzicht meer heb in haar financiën, ze van onze ongevallenpolis af moet enz. Ik heb nu al diverse afspraken staan om het geheel weer in goede banen te leiden. Ik hou niet van gedoe maar jaaaa… ook hier kom ik wel weer uit.

Ook heb ik nog een bezwaarschrift ingediend bij het CAK. Er bestaat en lijst van een aantal ziektes en een lijst van een aantal medicijnen, als je zo’n ziekte hebt of een medicijn gebruikt van die lijst kom je in aan merking voor 50,- per jaar compensatie op je ziektekosten. Bij toeval kom ik achter het bestaan van die regeling dus ik stuur meteen een brief maar mijn verzoek werd snel afgewezen. Ik heb nog eens avond besteed aan het uitpluizen van de regels en naar mijn inzien kom ik zeker in aanmerking dus een bezwaar ingediend en gisteren een bevestiging gehad van dat "het bezwaarschrift in goede orde is ontvangen" Ik hoor binnen 8 weken wat het resultaat is.

Tot slot staat de verhuizing van mijn ouders voor de deur. Ze moeten er uit op 3 mei maar het appartement is pas eind juni klaar. Om zo min mogelijk mee te hoeven slepen, help ik mijn moeder regelmatig met uitzoeken van (overbodige/ouderwetse/te krappe) kleding, administratie, de zolder enz. Ze gaan nu voor 2 maanden een vakantie bungalow huren in de buurt en dat maakt het allemaal niet makkelijker op. In die tussentijd werk ik aan een boek die het leven weergeeft van mijn ouderlijk huis. Het is een huis wat mijn opa en oma hebben laten bouwen, mijn vader is er geboren en ik dus ook. Het boek begint bij de bouw van het (oude huis) verteld het leven van ieder die er gewoont heeft, het afscheid, de verhuizing, een nieuw begin, het settelen en het stopt op 31 december van dit jaar. Veel werk maar oh zo leuk (als het soms meezit) om oude tekeningen of documenten op te sporen.

Hoewel het boek eigenlijk gemaakt wordt voor mij, mijn ouders en 2 exemplaren voor mijn kinderen, zijn er ooms en tantes (van vaderskant) bij wie ik soms wat dingen ga vragen die er ook interesse in hebben. Ik maak voor hun (denk ik) een exemplaar wat ophoudt bij de uiteindelijke sleutel overdracht. Wat er daarna gebeurt is voor hun niet interessant.

Ik ben dus even bezig maar ik ben er nog steeds en hou jullie op de hoogte.

Van mijn voornemen om vaker wat te schrijven komt weinig van terecht. (schaam) En het is niet eens zo dat ik niets te vertellen had maar nu heb ik tijd en zin dus komt tie…

We moeten even terug naar 1 februari… Harry komt uit het werk (mank) en hield de ene arm met de andere krampachtig vast. "Kun jij even vragen of we nog bij de huisarts langs kunnen komen?"

Hij was dus op 60 meter hoogte op een steiger in een trapgat gestapt. Nou zijn die trapgaten gelukkig niet groot dus 1 been stapt in het gat, de knie van het been dat nog wel op het steiger staat klapt dubbel en daarmee maakt ook zijn voet een rare (onnatuurlijke) beweging. Met zijn linkerarm vangt hij zich op en met die beweging raakt zijn schouder uit de kom.

De arm heeft hij zelf weer in de kom gekregen maar deed nu verschrikkelijk zeer, de huisarts vreesde dan ook voor een armbreuk en stuurde hem naar de Spoedeisende Hulp voor foto’s. Op weg naar het ziekenhuis begon hij ook last te krijgen van zijn dubbel geklapte voet. De foto’s van de arm wezen uit dat er niets gebroken was en de dokter bestrafte hem zelfs dat hij zelf zijn arm weer in de kom heeft geduwd omdat er de mogelijkheid ontstaat dat er een spiertje oid mee in floept. Daar had hij natuurlijk nooit aan gedacht dat zoiets kon gebeuren maar ja, gelukkig zag alles er verder goed uit. De voet werd nog bekeken en deze bleek zwaar gekneusd te zijn. Thuisgekomen ploft "de man die nooit ziek is" moedeloos op de bank.

Na een paar dagen belt Harry zijn uitvoeder op om te zeggen dat hij het wel weer voorzichtig wil komen proberen… deze verklaart hem voor gek en zegt dat hij momenteel niets kan doen omdat ze net met zware natuursteenblokken aan de gang gingen.

Weer een week kruipt voorbij, hij krijgt een oproep van arbodienst, hij mag de week daarop op controle komen. De man zegt dat hij nog niet MAG werken omdat dat "het genezingsproces belemmerd." Hij moet 19 maart pas weer op controle !!! Ondertussen ben ik het ook een beetje zat. We drinken de hele dag koffie, we hebben vrijwel de gehele olypische spelen (live) gezien en ik raak mijn dagelijkse routine een beetje kwijt.

Omdat de pijn vooral aan de enkel aanhoud is hij vandaag weer langs de huisarts geweest… er zit nog een flink hematoom en vermoedelijk is er een botsplintertje af. Hij zou foto’s mogen maken als hij dat wilde maar het zou geen aanleiding zijn tot een ingreep. Haar advies om het nog maar een week aan te kijken en indien nodig volgende week maar weer terug te komen. Gelukkig is hij wel mobiel genoeg om mijn boodschappen weer te kunnen doen

En verder… Sanne wordt op 18 maart 18 jaar. Op zich natuurlijk een heugelijk feit zei het niet dat ze haar eigen zorgverzekering moet betalen, de kinderbijslag stopt, ik (wettelijk gezien)geen inzicht meer heb in haar financiën, ze van onze ongevallenpolis af moet enz. Ik heb nu al diverse afspraken staan om het geheel weer in goede banen te leiden. Ik hou niet van gedoe maar jaaaa… ook hier kom ik wel weer uit.

Ook heb ik nog een bezwaarschrift ingediend bij het CAK. Er bestaat en lijst van een aantal ziektes en een lijst van een aantal medicijnen, als je zo’n ziekte hebt of een medicijn gebruikt van die lijst kom je in aan merking voor 50,- per jaar compensatie op je ziektekosten. Bij toeval kom ik achter het bestaan van die regeling dus ik stuur meteen een brief maar mijn verzoek werd snel afgewezen. Ik heb nog eens avond besteed aan het uitpluizen van de regels en naar mijn inzien kom ik zeker in aanmerking dus een bezwaar ingediend en gisteren een bevestiging gehad van dat "het bezwaarschrift in goede orde is ontvangen" Ik hoor binnen 8 weken wat het resultaat is.

Tot slot staat de verhuizing van mijn ouders voor de deur. Ze moeten er uit op 3 mei maar het appartement is pas eind juni klaar. Om zo min mogelijk mee te hoeven slepen, help ik mijn moeder regelmatig met uitzoeken van (overbodige/ouderwetse/te krappe) kleding, administratie, de zolder enz. Ze gaan nu voor 2 maanden een vakantie bungalow huren in de buurt en dat maakt het allemaal niet makkelijker op. In die tussentijd werk ik aan een boek die het leven weergeeft van mijn ouderlijk huis. Het is een huis wat mijn opa en oma hebben laten bouwen, mijn vader is er geboren en ik dus ook. Het boek begint bij de bouw van het (oude huis) verteld het leven van ieder die er gewoont heeft, het afscheid, de verhuizing, een nieuw begin, het settelen en het stopt op 31 december van dit jaar. Veel werk maar oh zo leuk (als het soms meezit) om oude tekeningen of documenten op te sporen.

Hoewel het boek eigenlijk gemaakt wordt voor mij, mijn ouders en 2 exemplaren voor mijn kinderen, zijn er ooms en tantes (van vaderskant) bij wie ik soms wat dingen ga vragen die er ook interesse in hebben. Ik maak voor hun (denk ik) een exemplaar wat ophoudt bij de uiteindelijke sleutel overdracht. Wat er daarna gebeurt is voor hun niet interessant.

Ik ben dus even bezig maar ik ben er nog steeds en hou jullie op de hoogte.

Een paar dagen geleden… Sanne had een gewijzigd lesrooster en vertrok pas eind van de ochtend richting Breda om vervolgens om 13.15 uur weer thuis te zijn.

Wat was er gebeurd: Ze neemt eerst de interliner naar CS Breda, vervolgens een streekbus naar de Vincent van Goghstraat. Van dat punt is het nog een paar honderd meter lopen naar de Rooi Pannen. Met een klein koppel lopen ze ergens halverwege de route toen een grote groep klasgenoten hun tegemoet komt met de mededeling dat alle lessen van die middag ook zijn uitgevallen. Na eerst stevig balen dat de hele reis voor niets is geweest kwam toch de blijdschap dat "geen les hebben" dat wel weer goed maakt. De hele meute gaat naar huis.

Terwijl Sanne (met haar jas nog aan) bezig is haar ervaring te vertellen gaat haar mobiel… het is een klasgenoot die zegt dat ze door school is gebeld dat het rooster wéér gewijzigd is en dat het "klimwand klimmen" wél doorgaat!!!

Daar zakt mijn broek dus van af dus ik bel naar school en doe mijn beklag. De meneer aan de andere kant van de lijn begrijpt mijn frustratie en is geneigd om te zeggen dat ze dan maar thuis moet blijven. Hij overlegd nog even met iemand over de situatie. Deze persoon krijg ik nu aan de telefoon en deze man is onvermurwbaar. De les gaat gewoon door. (per semester mag maar 10% van de uren gemist worden anders kun je niet door)

Sanne is ondertussen andere klasgenoten aan het bellen maar bij vrijwel iedereen krijgt ze de voicemail.

Harry (toevallig thuis en altijd in voor een uitdaging) rijdt Sanne en Rowan (ook net thuis) naar Breda naar Lot 66 waar geklommen zou worden. Uiteraard was er maar een klein koppel aanwezig dus meer aandacht voor het klimmen zou je zeggen. Het tegendeel is waar. Tijdens de (sumiere) uitleg let vrijwel niemand op en de leraar grijpt ook niet in. De helft had geen zin om te klimmen (en dat was schijnbaar oké ?!) Door afwezigheid van velen was het programma uiteraard veel eerder klaar dan gepland en Harry mocht ook een poging wagen. Vol bravour klom hij als spiderman, 8 meter naar boven en abseilde hij naar beneden in record tempo. Hij maakte wel indruk en legde uit hoe er geklommen moest worden vanuit de benen en niet de armen zoals vrijwel iedereen deed. Maarja… als militair heeft hij natuurlijk wel wat ervaring.

Al met al is het toch nog een leuke middag geworden.

Een paar dagen geleden… Sanne had een gewijzigd lesrooster en vertrok pas eind van de ochtend richting Breda om vervolgens om 13.15 uur weer thuis te zijn.

Wat was er gebeurd: Ze neemt eerst de interliner naar CS Breda, vervolgens een streekbus naar de Vincent van Goghstraat. Van dat punt is het nog een paar honderd meter lopen naar de Rooi Pannen. Met een klein koppel lopen ze ergens halverwege de route toen een grote groep klasgenoten hun tegemoet komt met de mededeling dat alle lessen van die middag ook zijn uitgevallen. Na eerst stevig balen dat de hele reis voor niets is geweest kwam toch de blijdschap dat "geen les hebben" dat wel weer goed maakt. De hele meute gaat naar huis.

Terwijl Sanne (met haar jas nog aan) bezig is haar ervaring te vertellen gaat haar mobiel… het is een klasgenoot die zegt dat ze door school is gebeld dat het rooster wéér gewijzigd is en dat het "klimwand klimmen" wél doorgaat!!!

Daar zakt mijn broek dus van af dus ik bel naar school en doe mijn beklag. De meneer aan de andere kant van de lijn begrijpt mijn frustratie en is geneigd om te zeggen dat ze dan maar thuis moet blijven. Hij overlegd nog even met iemand over de situatie. Deze persoon krijg ik nu aan de telefoon en deze man is onvermurwbaar. De les gaat gewoon door. (per semester mag maar 10% van de uren gemist worden anders kun je niet door)

Sanne is ondertussen andere klasgenoten aan het bellen maar bij vrijwel iedereen krijgt ze de voicemail.

Harry (toevallig thuis en altijd in voor een uitdaging) rijdt Sanne en Rowan (ook net thuis) naar Breda naar Lot 66 waar geklommen zou worden. Uiteraard was er maar een klein koppel aanwezig dus meer aandacht voor het klimmen zou je zeggen. Het tegendeel is waar. Tijdens de (sumiere) uitleg let vrijwel niemand op en de leraar grijpt ook niet in. De helft had geen zin om te klimmen (en dat was schijnbaar oké ?!) Door afwezigheid van velen was het programma uiteraard veel eerder klaar dan gepland en Harry mocht ook een poging wagen. Vol bravour klom hij als spiderman, 8 meter naar boven en abseilde hij naar beneden in record tempo. Hij maakte wel indruk en legde uit hoe er geklommen moest worden vanuit de benen en niet de armen zoals vrijwel iedereen deed. Maarja… als militair heeft hij natuurlijk wel wat ervaring.

Al met al is het toch nog een leuke middag geworden.

Traditie getrouw zijn wij 1e kerstdag bij mijn ouders. De laatste keer dat dit in het ouderlijk huis gevierd word omdat ze in mei verhuizen naar een nieuw appartement.

Bij onze kerstviering horen ook cadeau’s en op het verlanglijstje van mijn moeder staan steevast een aantal boeken. Ze was altijd al een boekenwurm maar de laatste jaren is ze ook nog lid van een "literatuur clubje" wat iedere maand een boek bespreekt met elkaar.

Boven aan de lijst stond "Het grote uitstel" van Marc Reugebrink. Altijd op zoek naar de makkelijkste en minst inspannende manier kocht ik dat boek via bol.com. 1e kerstdag breekt aan, koffie met taart, muchos presentos voor iedereenos en zo ook het bewuste boek wat ik eerder omschreef.

Afgelopen maandag ga ik op de koffie bij mams, ze pakt "het" boek, bladert wat heen en weer en geeft het aan mij en vraagt mij om bijna onderaan bladzijde 264 te beginnen en een stukje door te lezen op de volgende pagina. Op zoek naar iets bijzonders, herkenbaars of lachwekkends lees ik wat mij opgedragen is. Doordat ik zo op zoek was naar wat mijn moeder mij duidelijk wilde maken sloeg ik de tekst niet op en ben 4 keer opnieuw begonnen maar ik zag het niet…

Ze wees mij op de pagina nummers… De linkerpagina had nr 264 en de rechter 281. Hmmm, lullig dus en vooral omdat ze de volgende dag al die boekbespreking had. Diezelfde middag mail ik naar bol.com (waar ik overigens nooit geen klachten over heb gehad) en leg de situatie uit. Ik krijg een geautomatiseerde mail terug met de mededeling dat ik het boek maar terug moest sturen, ik zou dan ook het geld terug gestort kirijgen, en indien ik een nieuw exemplaar wilde dat zou ik die opnieuw moeten bestellen.

De dag daarna krijg ik opnieuw een mail van bol.com. Deze was wel persoonlijk. De mededeling was dat er een nieuw exemplaar van het boek naar het hoofdkantoor onderweg was en dat dit persoonlijk op mankementen onderzocht zou worden en bij goedkeuring binnen 7 werkdagen naar mij verstuurd zou worden. Netjes toch?

Ik bel mijn moeder en vertel haar dat we het oude boek niet terug hoefden te sturen en dat er een goed exemplaar hierheen zou komen. Ma was inmiddels naar haar boekenclubje geweest en vertelde me dat de helft van de lezers een soortgelijk probleem had met hun exemplaar.

Een kwartier later belde Ma mij op… terwijl ik maandag mijn beklag deed bij BOL had zij naar de uitgeverij gemaild met hetzelfde verhaal en er ook bijgezegd dat ze het had gekregen en waar ik vandaan had gehaald. Na mijn laatste telefoontje had ze haar mail gecheckt… De uitgever stuurt haar zonder pardon een nieuw exemplaar toe.

Zo heb je een half boek en zo twee en een half.

Ik ben een poosje "afwezig" geweest. Nou ja, hier op web-log.nl bedoel ik.

Eerst geen inspiratie, daarna MEGA druk met werk en op een gegeven moment raakte het zelfs uit mijn systeem om überhaupt hier, en bij anderen,  nog te komen kijken.

Ik heb het nog steeds erg druk maar ook ik wil welleens wat anders dus "hier ben ik weer". Hoelang ik het vol hou weet ik niet maar ik doe mijn best.

Voor Linda en Nicky: ik zal zo snel mogelijk jullie blogs bij lezen maar dat kost wat tijd vrees ik.

Oh, en op de valreep wil ik iedereen het allerbeste toewensen voor 2010.

XXX

Traditie getrouw zijn wij 1e kerstdag bij mijn ouders. De laatste keer dat dit in het ouderlijk huis gevierd word omdat ze in mei verhuizen naar een nieuw appartement.

Bij onze kerstviering horen ook cadeau’s en op het verlanglijstje van mijn moeder staan steevast een aantal boeken. Ze was altijd al een boekenwurm maar de laatste jaren is ze ook nog lid van een "literatuur clubje" wat iedere maand een boek bespreekt met elkaar.

Boven aan de lijst stond "Het grote uitstel" van Marc Reugebrink. Altijd op zoek naar de makkelijkste en minst inspannende manier kocht ik dat boek via bol.com. 1e kerstdag breekt aan, koffie met taart, muchos presentos voor iedereenos en zo ook het bewuste boek wat ik eerder omschreef.

Afgelopen maandag ga ik op de koffie bij mams, ze pakt "het" boek, bladert wat heen en weer en geeft het aan mij en vraagt mij om bijna onderaan bladzijde 264 te beginnen en een stukje door te lezen op de volgende pagina. Op zoek naar iets bijzonders, herkenbaars of lachwekkends lees ik wat mij opgedragen is. Doordat ik zo op zoek was naar wat mijn moeder mij duidelijk wilde maken sloeg ik de tekst niet op en ben 4 keer opnieuw begonnen maar ik zag het niet…

Ze wees mij op de pagina nummers… De linkerpagina had nr 264 en de rechter 281. Hmmm, lullig dus en vooral omdat ze de volgende dag al die boekbespreking had. Diezelfde middag mail ik naar bol.com (waar ik overigens nooit geen klachten over heb gehad) en leg de situatie uit. Ik krijg een geautomatiseerde mail terug met de mededeling dat ik het boek maar terug moest sturen, ik zou dan ook het geld terug gestort kirijgen, en indien ik een nieuw exemplaar wilde dat zou ik die opnieuw moeten bestellen.

De dag daarna krijg ik opnieuw een mail van bol.com. Deze was wel persoonlijk. De mededeling was dat er een nieuw exemplaar van het boek naar het hoofdkantoor onderweg was en dat dit persoonlijk op mankementen onderzocht zou worden en bij goedkeuring binnen 7 werkdagen naar mij verstuurd zou worden. Netjes toch?

Ik bel mijn moeder en vertel haar dat we het oude boek niet terug hoefden te sturen en dat er een goed exemplaar hierheen zou komen. Ma was inmiddels naar haar boekenclubje geweest en vertelde me dat de helft van de lezers een soortgelijk probleem had met hun exemplaar.

Een kwartier later belde Ma mij op… terwijl ik maandag mijn beklag deed bij BOL had zij naar de uitgeverij gemaild met hetzelfde verhaal en er ook bijgezegd dat ze het had gekregen en waar ik vandaan had gehaald. Na mijn laatste telefoontje had ze haar mail gecheckt… De uitgever stuurt haar zonder pardon een nieuw exemplaar toe.

Zo heb je een half boek en zo twee en een half.

Ik ben een poosje "afwezig" geweest. Nou ja, hier op web-log.nl bedoel ik.

Eerst geen inspiratie, daarna MEGA druk met werk en op een gegeven moment raakte het zelfs uit mijn systeem om überhaupt hier, en bij anderen,  nog te komen kijken.

Ik heb het nog steeds erg druk maar ook ik wil welleens wat anders dus "hier ben ik weer". Hoelang ik het vol hou weet ik niet maar ik doe mijn best.

Voor Linda en Nicky: ik zal zo snel mogelijk jullie blogs bij lezen maar dat kost wat tijd vrees ik.

Oh, en op de valreep wil ik iedereen het allerbeste toewensen voor 2010.

XXX

Ik heb afgelopen weekend veel films gekeken en eentje was toch wel een hele oude maar boordevol jeugdsentiment… Grease.

Oh man wat was ik verliefd op John Travolta. Posters, kettingen, plakplaatjes, uiteraard de soundtrack op LP, nou je kan het zo gek niet bedenken. Ik was een jaar of 11 á 12 jaar en helemaal in love. Nu ben ik een ietsiepietsie ouder maar als ik Grease weer terug zie weet ik nog steeds waarom ik ooit verliefd werd. Geef toe… hij is toch nog steeds een hottie

Ik heb afgelopen weekend veel films gekeken en eentje was toch wel een hele oude maar boordevol jeugdsentiment… Grease.

Oh man wat was ik verliefd op John Travolta. Posters, kettingen, plakplaatjes, uiteraard de soundtrack op LP, nou je kan het zo gek niet bedenken. Ik was een jaar of 11 á 12 jaar en helemaal in love. Nu ben ik een ietsiepietsie ouder maar als ik Grease weer terug zie weet ik nog steeds waarom ik ooit verliefd werd. Geef toe… hij is toch nog steeds een hottie